O węgielnym kamieniu z Pierania

Najważniejszy drewniany zabytek architektury Powiatu Inowrocławskiego stoi w miejscu, gdzie wcześniej stały poprzedzające go dwie drewniane świątynie.

W 2007 r. toruński archeolog Wojciech Miłek, rozpoczął prace nad odnalezieniem pozostałości przeszłych świątyń. Pośród licznych znalezisk, wśród których uwagę przyciągają groby, monety i dewocjonalia, znajduje się kamień, biało-różowy głaz. Po zakończeniu badań wykopaliska pojechały do Torunia, szczęśliwie głaz pozostał. Wyeksponowany jest przy bocznym wejściu do kościoła.

Na takich kamieniach, przed wiekami (w XV-XVII w.), opierał się jeden z narożników - węgieł pierwszej lub drugiej pierańskiej świątyni. Drewniane podwaliny budowli wzniesionych w technice zrębowej wspierały się na takich właśnie kamieniach węgielnych. Obecny trzeci kościół w Pieraniu również wznosił się na takich głazach.

Uważny obserwator na powierzchni kamienia dostrzeże niewielkie nieckowate zagłębienia, miniaturowe kratery. Otwory te są świadectwem staropolskiego zwyczaju, dzisiaj już zupełnie zapomnianego. Wiosną, na Wielkanoc w kościołach oraz domach pojawiał się święty ogień. Rozpalano go przy kościele z użyciem świdra ogniowego, który pozostawiał charakterystyczne ślady swojej pracy, nieckowate dołki. Odnajdziemy je na murach niemal wszystkich murowanych świątyń powstałych w okresie średniowiecza i wczesnej nowożytności.

Kamień węgielny, jak i świątynia w Pieraniach, to kolejne już miejsca, które każdy mieszkaniec naszego Powiatu, powinien choć raz w życiu zobaczyć na własne oczy.