polski
angielski
niemiecki
rosyjski
francuski
Światowa Organizacja Zdrowia w 1948 roku wprowadziła ogólną definicję
zdrowia psychicznego rozumianą jako pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i
społeczny człowieka. Większość ekspertów zgadza się co do tego, że zdrowie
psychiczne i zaburzenie psychiczne nie są do siebie przeciwstawne, czyli brak
rozpoznanej choroby psychicznej nie musi oznaczać zdrowia psychicznego.
Zgodnie
z definicją Światowej Organizacji
Zdrowia: „Zdrowie
psychiczne oznacza dobrostan, w którym jednostka uświadamia sobie własne
możliwości, potrafi radzić sobie
z normalnymi stresami życiowymi, może produktywnie pracować i jest w stanie
wnieść wkład do swojej społeczności”.
Zdrowie psychiczne można rozumieć jako brak chorób, ale nie tylko, też jako
zdolność do rozwoju i samorealizacji. Przejawia się dobrym samopoczuciem,
pewnością i wiarą w siebie, poczuciem własnej wartości. Kondycja psychiczna
wpływa na sposób myślenia, odczuwania i działania. Zdrowie psychiczne pomaga w życiu codziennym w pełni cieszyć się z
życia, pokonywać trudności oraz dokonywać właściwych wyborów. Pomaga w
adaptacji do norm społecznych i kulturowych.
Podstawowe cele wprowadzenia w życie ustawy o ochronie
zdrowia psychicznego:
- promocja zdrowia psychicznego i zapobieganie zaburzeniom psychicznym;
- zapewnienie osobom z zaburzeniami
psychicznymi wielostronnej i powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej, w
tym w ramach centrów zdrowia psychicznego
oraz innych form opieki i pomocy niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym
i społecznym; - kształtowanie wobec osób z zaburzeniami psychicznymi właściwych postaw społecznych, a zwłaszcza zrozumienia tolerancji, życzliwości, a także przeciwdziałania ich dyskryminacji.
